De vegetarische slager: over de leraar die blijft leren

Youngworks


Tot mijn groot genoegen kon ik onmiddellijk antwoord geven en ik deed het ook. Ik zei dat ik het niet wist  –Mark Twain-


Na 14 jaar in het onderwijs te hebben rondgelopen, eerst als docent en daarna als trainer/adviseur, durf ik nu wel eens vrij uit te komen voor mijn fascinatie voor een bepaald slag docenten. Een fascinatie die eigenlijk al ontstond in mijn eerste jaren als bewegingsonderwijzer. Wat mij toen direct opviel, is dat leraren die zich kwetsbaar opstellen nogal eens de volle laag krijgen van dit type docent, laten we hem mijnheer Brombeer noemen. Iets moeilijk of lastig vinden moet je als leraar bij mijnheer Brombeer vaak bekopen met een reactie als: ‘vind je dat moeilijk?’ of ‘4c lastig? Heb ik totaal geen problemen mee!’
Het kan ook zijn dat mijnheer Brombeer tijdens vergaderingen begint over de ‘betere dingen die hij in die tijd ook zou kunnen doen’. En over ‘de jongen die nu echt van school moet omdat hij nu echt te ver is gegaan.’ En met een ‘hij er uit of ik er uit,’ zet hij zijn uitspraak kracht bij. Het is ook het type mijnheer Brombeer die tijdens studiedagen weet te vertellen dat het ‘al de zoveelste keer is dat ze afspraken gaan maken’ en ‘dat ze toch niet nagekomen zullen worden.’ Mijnheer Brombeer gaat tijdens studiedagen nogal eens achterin zitten om huiswerk na te kijken en hij is meestal niet te beroerd om zijn negatieve stempel extra krachtig op de dag te drukken.
Vroeger kon ik alleen maar boos en geïrriteerd zijn als iemand zich zo gedroeg, maar met het klimmen der jaren ben ik het vooral schrijnend en boeiend gaan vinden. Hoe kan het eigenlijk dat dit soort mensen in het onderwijs rondlopen? Wat is er met hen gebeurd? Ik geloof er namelijk heilig in dat ook mijnheer Brombeer echt een onderwijshart heeft en met liefde voor het vak en de jongeren is begonnen aan zijn missie.
Docent kun je al zijn na vier jaar studie en in sommige gevallen kun je dan zelfs al als mentor van een klas worden benoemd. Als je dan de pech hebt om op een school te werken waar niet van elkaar wordt geleerd, dan ga je een zwaar eerste jaar tegemoet. Je hebt immers je diploma om leraar te zijn en je zou het (lesgeven) moeten kunnen. Maar niets is minder waar. Lesgeven is reageren op situaties die nooit en te nimmer op precies dezelfde manier terugkomen. Je staat constant in contact met unieke leerlingen in unieke situaties. Dat kan nogal eens ingewikkeld zijn. Dat is niet in vier jaar school te leren, maar daar zul je je hele werkende leven mee bezig moeten blijven. Een leven lang leren. Dat is voor mij het vak van leraar. Je kwetsbaar kunnen opstellen is daarbij een kerncompetentie.
De jongeren komen naar school om te leren en ik gun hen alle leraren die ook nog elke dag leren. Leraren die vragen stellen. Leraren die voorbeeldgedrag laten zien door ook soms dingen niet te weten. En leraren die hun collega’s gebruiken om feedback aan te vragen en te geven. Hoe kan het toch dat iedereen gek staat te kijken als ze een vegetarische slager ontmoeten, maar een leraar die is gestopt met leren lijkt de normaalste zaak van de wereld.
Mocht ik mijnheer Brombeer de komende week tegenkomen, zou ik het hem misschien toch zelf eens moeten vragen. Wanneer hij precies is gestopt met leren. Of misschien moet ik hem gewoon een grote glimlach geven en me richten op de vele andere positieve docenten in het onderwijs. Degenen die wel openstaan voor elkaars worsteling en elkaar wel steunen met tips en een luisterend oor.

Disclaimer Back to top